Hoe de DC-wikkelweerstand van een transformator meten?

1 Methode en bestaande vragen over het meten van DC-weerstand

Er zijn twee methoden om gelijkstroomweerstand te meten: de brugmethode en de spanningsvalmethode. De brugmethode is om te meten met een enkelarmige brug of een dubbelarmige brug. Deze methode kan de gegevens direct lezen en heeft een hoge nauwkeurigheid, maar de apparatuur is duurder. De spanningsvalmethode is om de DC-weerstand van elke fasewikkeling te meten en vervolgens de meetgegevens te gebruiken om de DC-weerstand van de spoel te berekenen. Deze meetmethode wordt over het algemeen toegepast op plaatsen waar geen brug is. Het belangrijkste nadeel van deze methode is dat het lang duurt om de juiste waarde te meten. Aangezien elke fasewikkeling equivalent kan zijn aan een serieschakeling van weerstand en inductantie, neemt de stroom in de inductor, nadat de stroom is ingeschakeld, geleidelijk vanaf nul toe en bereikt uiteindelijk een stabiele waarde, en de spanning over de inductor neemt plotseling toe vanaf nul naar de voedingsspanning, en dan geleidelijk. Om naar de stabiele waarde te dalen, is een overgangsproces vereist, en de lengte van het proces hangt af van de tijdconstante t=L/R van het circuit.

Omdat de magnetische permeabiliteit van de transformatorkern erg hoog is, wordt de L-waarde sterk verhoogd en is de DC-weerstandswaarde van de spoel erg klein, dus de tijdconstante t-waarde is erg groot. Over het algemeen kan de stroom na ongeveer tijd T=3 tot 5 keer de tijdconstante de stationaire waarde bereiken, dat wil zeggen dat het tientallen minuten of zelfs langer duurt om de nauwkeurige waarde van de gelijkstroomweerstand te meten. Dit is zeker niet in lijn met de snelle, zeer efficiënte werkstijl van vandaag.

2. Meting van DC-weerstand door driefasige wikkelingen samen te drukken

Het duurt lang om de DC-weerstand te meten met de spanningsvalmethode om een ​​nauwkeurige waarde te verkrijgen. De belangrijkste reden is dat de stroom die in de spoel vloeit een magnetische flux genereert in de ijzeren kern met een hoge magnetische permeabiliteit tijdens het veranderingsproces, wat resulteert in een toename van L. Als de magnetische flux wordt verminderd, wordt ook de L-waarde verlaagd, en de huidige veranderingstijd (afhankelijk van de tijdconstante) wordt verminderd. Dit doel kan worden bereikt door spanning aan te leggen op de driefasige wikkelingen van de transformator en tegelijkertijd de gelijkstroomweerstand van elke fase te meten. Wanneer spanning wordt toegepast op de driefasige wikkelingen samen, neemt de stroom die in elke fasewikkeling vloeit vanaf nul toe. Uit de rechtse spiraalregel blijkt dat de driefasige stromen in elke kernkolom verschillende magnetische fluxrichtingen genereren en dat hun effecten elkaar uitsluiten. Het resultaat is dat de samenstellingsflux in de kern ongeveer nul is. Dit vermindert de inductantiewaarde L aanzienlijk, dus de tijdconstante τ wordt ook geminimaliseerd, het overgangsproces van de stroomverandering tijdens inspectie wordt aanzienlijk verkort en een stabiele stroomwaarde kan in korte tijd worden verkregen, en dan de DC-weerstandswaarde van de wikkeling kan worden verkregen. .

3 Conclusie

De driefasige wikkelingen worden met spanning aangelegd om de gelijkstroomweerstand van de transformator te meten. Volgens de wet van Lenz heffen de magnetische fluxen die worden gegenereerd door de stromen van elke fase elkaar op in de ijzeren kern, en de magnetische flux is nul, en dan wordt de inductantie L-waarde verlaagd om de circuittijd te maken. De constante wordt verminderd, dat is, de tijd voor het meten van de DC-weerstand wordt verminderd en de werkefficiëntie wordt verbeterd. Bij het meten moet ook rekening worden gehouden met de factoren dat de grootte van de wikkelingsweerstand wordt beïnvloed door de temperatuur en de onbalanssnelheid van de DC-weerstand.